{
  "name": "core/freeform",
  "attributes": [],
  "saveContent": "<h4>Kolanáma var starfrækt á Tindum á Skarðsströnd á sjötta áratugnum.</h4>\r\n<h4>Skessuhorn ræddi við Eddu Hermannsdóttir um minningar frá þeim tíma</h4>\r\n„Í sumar hófst á Tindum á Skarðsströnd í Dalasýslu nýr atvinnuvegur hér á landi, en það er námugröftur. Á Tindum er sem sé kolanáma og er hafin vinnsla í henni. Hlutafélagið Kol, sem stofnað var árið 1941, stendur fyrir framkvæmdum þessum. Er búið að koma þar upp miklum mannvirkjum, starfsmannaskála, verkstæði, húsi yfir díselrafstöð, lyftuskúr, bryggju og síðast en ekki sízt er búið að grafa námugöng 16 m. lóðrétt niður í jörðina og þaðan um 15 m. löng göng inn í landið. Námuopið er rétt niður við flæðarmálið. Lyftu hefur verið komið fyrir í göngunum til þess að flytja kolin upp á yfirborð jarðar.“\r\n\r\nÞannig hófst umfjöllun Morgunblaðsins um kolanámuna á Tindum, en hún birtist í blaðinu 28. október 1954. Blaðamaður Morgunblaðsins heimsótti námuna og hreifst mjög af starfseminni. Greina má mikla bjartsýni í umfjöllun hans og þykir honum mikið til starfseminnar koma. Hún sé enda nokkuð mikil og margir vinna í „námuhverfinu,“ eins og blaðamaður nefnir það; „sjö karlar og tvær ungar og ljómandi laglegar stúlkur,“ eins og blaðamaður Morgunblaðsins kemst að orði, þarna árið 1954. Þess tíma orðalag í dagblöðum og umræðum, sem hefur nú líklega breyst nokkuð.\r\n\r\nStúlkurnar umræddu voru þær Anna Friðbergs Kristjánsdóttir og Edda Hermannsdóttir, en sú síðarnefnda hefur lengi búið á næsta bæ við Tinda, Klifmýri. Skessuhorn heimsótti Eddu og rifjaði námustarfsemina upp.\r\n\r\nÝtarlega er rætt við Eddu Hermannsdóttur í jólablaði Skessuhorns.",
  "innerBlocks": []
}