Guðmundur Lárusson fæddist í Stykkishólmi árið 1945 og ólst þar upp og gekk í skóla. Hann varði miklum tíma sem barn hjá afa sínum og ömmu í Flatey og þótti alltaf gott að koma þangað. „Þar var að ýmsu að hyggja, eyjasinningar eins og selveiðarnar, varpið, fiskveiðarnar og önnur bústörf þess tíma og svo var það lundaveiði tíminn,“ segir Guðmundur í samtali við blaðamann Skessuhorns. Guðmundur byrjaði ungur að vinna en um fermingaraldur gekk hann til liðs við brúarvinnuflokk og vann undir stjórn Kristleifs Jóhannessonar frá Sturlureykjum í Borgarfirði. „Ég vann við það í tvö sumur og það var afskaplega góður tími. Mér þótti skemmtilegt að vera með þessum mönnum í tjöldunum víða um Vesturland. Þá fékk ég tækifæri til að kynnast og sjá landshlutann betur,“ segir Guðmundur.

Varð svo sjóveikur

Um 16 ára aldur fór Guðmundur á sjó og var um tíma kokkur en það starf fór ekki vel í hann. „Ég var á þessum tíma alltaf verulega sjóveikur og alltaf þegar vindar fóru að blása varð ég veikur og ældi en svo var það búið um tíma. Þegar ég varð 18 ára fór ég til Vestmannaeyja að vinna og ég varð meira að segja sjóveikur um borð í Herjólfi á leið frá Reykjavík til Eyja,“ segir Guðmundur og hlær. „Ég reikna með að Ásbergi Lárentsínussyni, skipstjóranum sem ég var að fara til á Erlingi 4 VE, hafi nú ekki litist á gripinn, þennan föla vesaling sem drattaðist þarna í land úr Herjólfi,“ bætir hann við. Eftir fyrsta róður var sjóveikin farin og Guðmundi fór að líka betur við sjómennskuna. „Ég veit ekki hvað það var, kannski því ég var kominn um borð í stærri og rólegri bát eða annað sjólag og kannski líka því að ég bjó um borð og það sjóaði mig sjálfsagt,“ segir hann.

Rætt er við Guðmund um sjómennskuna í Sjómannadagsblaði Skessuhorns sem kom út í gær.

Þraukaði sjóveikina, lifði af sjóslys og gerði sjómennsku að ævistarfi