Það var fimm manna tak að ná myndinni niður og skipta um í rammanum. Starfsfólk Akraneskirkju og feðgarnir Bjarni Skúli og Ketill leggja hönd á plóg. Ljósm. mm.

Baski hefur lokið viðgerð á altaristöflu Akraneskirkju

Fyrr í dag var upprunalegri altaristöflu Akraneskirkju komið fyrir í ramma sínum og upp á vegg ofan við altari kirkjunnar. Bjarni Skúli Ketilsson listmálari, sem hefur listamannsnafnið Baski, hóf forvörn og viðgerðir í september og hafði til þess aðstöðu í gamla Iðnskólanum við Vinaminni. Á meðan á viðgerð á gömlu altaristöflunni stóð var sett í rammann utan um hana endurgerð verksins sem Baski málaði sjálfur. Það verk er nú falt, að sögn listmálarans. Það var hátíðleg stund þegar Baski, Ketill faðir hans og starfsfólk Akraneskirkju lagði hönd á plóg við að ná hinum klettþunga ramma niður og skipta um myndir í honum. Þess var vandlega gætt að handverk smiðsins sem bjó til rammann 1867 og merkir sig. „E.J.» héldi sér nánast eins. Naglar sem nýta mátti voru endurnýttir en nýjum komið fyrir í stað annarra.

Baski hefur eins og fram hefur komið sérhæft sig í lagfæringum á eldri málverkum samhliða listsköpun sinni í Hollandi. Altaristöfluna í Akraneskirkju málaði Sigurður Guðmundsson fyrir um 150 árum. Verkið prýddi upprunalega Garðakirkju en var síðar flutt á hestvagni upp á Akranes þar sem það hefur verið allar götur síðan. Sigurður málaði myndina sem eftirmynd af altaristöflunni sem enn í dag prýðir Dómkirkjuna í Reykjavík.

Við lagfæringar byrjaði listamaðurinn að hreinsa upp bakhlið verksins og striginn bættur samkvæmt kúnstarinnar reglum. Við fyrsta hluta verksins naut hann aðstoðar hollenskrar samstarfskonu hans þar sem fagmennsku og fjögurra handa var krafist. Eftir það tók við mikil nákvæmnisvinna við hreinsun og skerpingu sjálfs málverksins. Sérstök efni eru notuð þegar gömul málverk sem þessi eru löguð, meðal annars olíulitir með mjög litlu hlutfalli olíu til að halda réttu áferðinni og forðast t.d. skarpan mun milli nýrra og eldri lita. Altaristaflan var nokkuð sprungin enda fyrstu árin geymd í óupphituðu húsnæði Garðakirkju þar sem rakastig var mjög breytilegt. Þá voru litir í myndinni farnir að fölna, einkum efri hluti verksins. Auk þess hefur nálægt við kerti; vax og hita í tímans rás, sett mark sitt á myndina. Nú eftir endurgerð verksins fer ekki á milli mála hversu vel hefur til tekist.

Hér stendur listamaðurinn á milli frummyndarinnar og þeirrar sem hann málaði sem staðgengil hinnar. Gamla myndin, nýuppgerð, er honum á hægri hönd.

Líkar þetta

Fleiri fréttir