„Urðun úrgangs er ekki besti og fjarri því eini kosturinn í afsetningu þess úrgangs sem neyslusamfélag manna framleiðir. Hún er hins vegar ekki eins slæm lausn og oft er látið í veðri vaka og í sumum tilfellum eina leiðin sem við höfum til að farga og koma varanlega fyrir þeim úrgangi sem við sitjum uppi með. Að banna urðun alfarið hlýtur því að vera mjög íþyngjandi aðgerð fyrir bæði einstaklinga, fjölskyldur og fyrirtæki í landinu.“ Þetta skrifa þeir Kristinn Jónasson formaður stjórnar Sorpurðunar Vesturlands og Magnús B Jónsson formaður Norðurár ehf., urðunarfyrirtækis í Húnavatnssýslu. Ítarlega umfjöllun sína í Skessuhorni í dag setja þeir fram í ljósi þess að nýlega var sett af stað áskorun á vegum Samskipa og Íslenska gámafélagsins þar sem skorað er á stjórnvöld að hætta urðun sorps og er almenningur hvattur til að skrifa undir þá áskorun. „Undirliggjandi þessari áskorun er að Íslenska gámafélagið og Samskip vilja bjóða íslenskri þjóð að þessi félög taki að sér þá endanlegu lausn á úrgangsmálum, sem er að flytja allan óflokkaðan úrgang úr landi til brennslu og raforkuframleiðslu á meginlandi Evrópu.“

Þeir Krstinn og Magnús benda á að hér á landi fellur til ýmislegt sem ekki er hægt að losna við nema með urðun eða hliðstæðum leiðum. „Það er enn til óendurvinnanlegur og óbrennanlegur úrgangur sem þarf að farga. Sem dæmi má nefna seyru frá skólpstöðvum og ýmiskonar óvirkan úrgang eins og steypubrot og gler, svo eitthvað sé nefnt. Það verður ekki flutt til brennslu hjá öðrum þjóðum. Útflutningur getur því ekki verið altæk og endanleg lausn fyrir sorpförgun á Íslandi.“

Sjá grein þeirra Kristins og Magnúsar í heild sinni hér.

Kristinn Jónasson og Magnús B Jónsson.

Útflutningur verður ekki altæk lausn fyrir sorpförgun á Íslandi