Íslandsklukkan er hugarsmíði Björns Ágústs Magnússonar frá Eystri-Leirárgörðum í Hvalfjarðarsveit. Eins og nafnið gefur til kynna er um klukku að ræða, en enga venjulega klukku þó. Hún sýnir ekki aðeins hvað klukkan er, heldur segir hún það einnig. Er henni ætlað að gera blindum og sjónskertum kleift að fylgjast með tímanum með auðveldum hætti. Björn kveðst hafa fengið hugmyndina að Íslandsklukkunni þegar amma hans tapaði sjóninni. „Þegar amma mín, Ólöf Friðjónsdóttir frá Leirárgörðum, missti sjónina. Hún var að fylgjast með tímanum með því að hringja í klukkuna og hlusta á útvarpið. Lengi eftir að hún missti sjónina bjó hún heima og náði að bjarga sér vel, en þrátt fyrir það þá var þetta vandamál,“ segir Björn í samtali við Skessuhorn. „Þannig að ég hugsaði með mér einhverju sinni að nú færi ég og keypti klukku fyrir ömmu sem einfaldlega segði henni hvað tímanum liði. En hvar sem ég leitaði þá var engin slík klukka til. Þá fyrst datt mér í hug að ég gæti kannski bara smíðað svona klukku. Ég hef unnið töluvert við hugbúnað og tækni í gegnum tíðina, en þetta var samt fyrir utan mitt reynslusvið,“ segir hann. „Ég sendi því tölvupósta og fyrirspurnir á alla sem mér datt í hug að gætu aðstoðað mig. Fyrir rælni sendi ég póst á Halldór Axelsson hjá Elab sem kom sterkur inn í þetta verkefni. Hann útvegaði mér alla íhluti, kóðaði klukkuna og setti að miklu leyti saman.“

Einföld í notkun

Því næst fór Björn með klukkuna í FabLab í Breiðholti þar sem kassinn utan um hana var hannaður og leyserskorinn. Að nokkrum viknum loknum var frumgerðin að klukkunni tilbúin. Ólöf, amma Björns, fékk að prófa hana og hefur verið í notkun hjá henni síðan. Þá hófst hugmyndavinna og síðan vinna við að koma slíkri klukku í framleiðslu. „Síðan þá hefur meðgangan verið nokkuð löng, en nú er ég loksins kominn með Íslandsklukkuna á fæðingadeildina,“ segir Björn. „Ég ákvað að halda hönnuninni sem er á klukkunni hennar ömmu og hafa einfaldleikann í fyrirrúmi. Klukkan hefur aðeins eitt hlutverk; að segja fólki hvað tímanum líður á íslensku. Hún er einföld í notkun. Á henni er aðeins einn hnappur. Þegar þrýst er á hann les hún hvað klukkan er. Klukkan er knúin með rafhlöðu svo hægt sé að taka hana með sér úr einu herbergi yfir í annað og jafnvel í ferðalög,“ segir hann. „Það væri hægt að nettengja klukkuna og láta hana lesa veður, fréttir og hvaðeina. En ég ákvað að fara þá leið að halda mig við einfaldleikann, fólk fær klukkuna í hendurnar og það fer ekkert á milli mála hvað hún gerir,“ útskýrir Björn.

Safnar til að geta hafið framleiðslu

Einhvern veginn er innbyggt í okkur mannfólkið að fylgjast með því hvað tímanum líður. Líklega lítum við öll á klukku að minnsta kosti 20 til 30 sinnum á dag án þess að leiða hugann sérstaklega að því. Það er ekki fyrr en fólk tapar sjóninni sem það áttar sig á því hversu náið það fylgdist í raun með tímanum. „Ég sá hvað frumgerðin af klukkunni gerði mikið fyrir ömmu og langar að leggja mitt af mörkum til að bæta lífsgæði þeirra sem eru í sömu sporum og hún. Þessi klukka er einfalt tæki sem getur aukið lífsgæði blindra og sjónskertra til muna,“ segir Björn.

Um þessar mundir stendur Björn fyrir hópfjármögnun til að geta hafið framleiðslu á Íslandsklukkunni. Það gerir hann með því að selja eintök í forsölu í gegnum Karolinafund. „Allur peningur sem safnast þar fer beint í að framleiða klukkurnar. Fyrst verður gert prufueintak og sent til Íslands. Ég skoða það og ef það er í lagi þá hefst framleiðsla. Ef allt gengur að óskum ættu kaupendur að geta fengið klukkurnar sínar eftir tvo til þrjá mánuði,“ segir Björn Ágúst Magnússon að endingu og hvetur áhugasama til að panta eintak í forsölu.

„Einfalt tæki sem getur aukið lífsgæði til muna“