Leikdeild Ungmennafélagsins Dagrenningar hefur yfirleitt ekki ráðist á garðinn þar sem hann er lægstur þegar kemur að verkefnavali. Deildin var stofnuð árið 1995 og hefur síðan þá sett upp sex verk, allt öndvegisbókmenntir. Mörgum er minnisstæð sýningin á Sjálfstæðu fólki fyrir rúmum tuttugu árum, Íslandsklukkunni um aldamótin og Sölku Völku árið 2012 svo eitthvað sé nefnt. Nú sem fyrr er metnaður á ferðinni í Lundarreykjadal og fyrir valinu varð Hafið eftir Ólaf Hauk Símonarson. Leikritið var frumsýnt í Þjóðleikhúsinu árið 1992. Það á sér sterkar rætur í samtíma sínum og því mætti spyrja hvernig það passi við okkar tíma. Því er hins vegar fljótsvarað, verkið er djúpt og beitt og boðskapur þess á fullt erindi inn í árið 2017. Höfundur teflir þar saman ólíkum heimum með undirliggjandi gagnrýni á þá sem missa sjónar á mikilvægi raunverulegra verðmæta í óðakapphlaupi um veraldlegt hjóm.

Leikdeild Dagrenningar á heiður skilinn fyrir að sýna okkur þetta verk nú, þegar efni þess á svo vel við sem raun ber vitni. Það sem blasti við sýningargestum var vönduð leikmynd gerð af hugvitssemi og skilningi á viðfangsefninu. Enn eru Lunddælingar líka útsjónarsamir við að nýta sitt ágæta samkomuhús, Brautartungu, hafa endaskipti á því og búa til nýtt svið með góðri dýpt. Leikið var af fagmennsku, persónur náðu að fanga hugann; allt bar yfirbragð leikhúss þar sem vandað er til verka. Hafa ber í huga að þarna er um að ræða framtak í fámennu samfélagi. Þó eru flestir leikaranna úr dalnum, aðeins tveir koma annars staðar frá og það úr næsta nágrenni. Það koma margar fjölhæfar hendur að slíku verkefni og sást það t.d af því að búningahönnuðurinn annaðist miðasölu og seldi kaffið í hléi. Samstaðan er til eftirbreytni og skilar sínu. Hér verður ekki fjallað um frammistöðu einstakra leikara þótt nefna mætti nöfn í því sambandi. Hrósið fær hópurinn allur fyrir metnaðarfulla sýningu á stórverki þar sem persónurnar sitja eftir í huganum að sýningu lokinni. Þó er hitt verðmætast að hér er neistinn varðveittur, hann er í dalnum.

Guðrún Jónsdóttir

Margt býr í hafinu – leikrýni